เริ่มต้นที่จุดจบ

"จุดจบ" ทำให้เกิดการเริ่มต้น เราจบทุกอย่างวันนี้ เราจะเริ่มต้นทุกอย่างในวันพรุ่งนี้ หากเราเริ่มต้นวันใหม่ได้อย่างเข้มแข็งชีวิตที่เหลือของเราก็จะเข้มแข็ง การเริ่มต้นที่ดี...ต้องเริ่มจากการมองโลกในแง่ดี โลกที่ยังมีอะไรให้เราค้นหา โลกที่กลางวันมีดวงตะวันกลมโตสาดแสงอบอุ่นท่ามกลางฟ้าสีฟ้าใสกระจ่าง โลกที่ยามค่ำคืนมีหมู่ดาวเป็นร้อยพันไว้ให้นอนนับ โลกที่มีเวลาให้เราวันละ 24 ชั่วโมงให้เราได้ค้นหาว่าอะไรที่เราอยากทำแต่ไม่เคยลงมือทำ อะไรบ้างที่เราเคยฝันแต่ไม่เคยตามหา เริ่มต้นคำถามแรกว่า เราต้องการอะไร? อย่ามัวเสียเวลากับถนนสายหนึ่งที่เราแค่เดินมาจนถึงสุดสาย ทางที่เราจะเดินต่อไปต่างหากที่สำคัญ...

ใช้กำแพงไปให้ถึงประตู

ปัญหาจะจับเราโยนเหวี่ยงเข้ามาในห้องมืดทึบอย่างแรง ความมืดของห้องสี่เหลี่ยมนั้นอาจทำให้เราต้องหรี่ตาเพื่อปรับแสงในความมืดและอาจต้องใช้เวลานานสกหน่อยที่ตาจะสามารถมองเห็นได้เพียงลางๆ ไม่จำเป็นต้องตกใจในความแปลกที่แปลกทางจนต้องรีบร้อนหาทางออก นั่งปรับใจ ปรับอารมณ์ให้เคยชินสักพัก การที่เราได้มาอยู่ในห้องเงียบๆ ไม่มีคนรบกวนก็ทำให้เราได้มีเวลานั่งคืดทบทวนอะไรต่างๆมากขึ้น นั่งพัก นอนเหยียดขา หยุดวิ่งวนและรนร้อนกับทุกสิ่งทุกอย่าง และอยู่กับตัวเองหายเหนื่อยแล้วค่อยมาคิดว่าเราจะออกจากห้องนี้ได้อย่างไร จงอย่าท้อถอย แสงสว่างที่ลอดมาจากช่องประตูอาจจะเลือนรางยิ่งกว่าแสงไม้ขีดไฟ แต่นั่นเป็นสิ่งเดียวที่จะบอกว่าเรายังมีความหวัง แสงสว่างนั้นจะเป็นแรงผลักดันใหห้เราเร่งมือเพื่อที่จะออกไปเผชิญกับโลกภายนอกอย่างอาจหาญ แต่ท้ายที่สุดแล้วดวงตาของเราไม่อาจเห็นสิ่งใดนอกจากำแพงมืดทึบก็จงอย่าโทษดวงตา เพราะดวงตาก็ทำหน้าที่อย่างดีที่สุดเท่าที่มันจะทำได้ และการมองไม่เห็นก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีประตู เมื่อมองหาไม่เจอลองหลับตาค่อยๆใช้สอง ใช้หัวใจ ค่อยๆสัมผัสกับผนัง คลำกำแพงให้ไปถึงประตู ค่อยๆคลำมันไปทุกด้านมันอาจจะช้าหน่อยแต่ต้องมีสักด้านที่เป็นประตู...

อ้างอิงจาก: ลูกปัด (ห้องนั่งเล่นของความคิด)